1393/6/5 چهارشنبه
ولادت حضرت معصومه(س) و روز دختر را گرامي مي داريم

بي‌شك اهل بيت پيامبر(ص) چهره‌هاي پرفروغي به جهانيان عرضه كرده‌اند و نامشان مانند ستارگان درخشان در آسمان فضايل مي‌درخشد. درخشان‌ترين ستاره در ميان بانوان هفتمين منظومه ولايت، فاطمه فرزند پاكيزه موسي بن جعفر(ع) است؛ بانويي كه سال‌هاست تشنگان معرفت از حريمش، زلال ايمان مي‌نوشند و عارفان با گذر بر زندگي فرزانه‌اش و درك لحظه‌هاي آسماني شدنش، درهاي عروج را به روي خود مي‌گشايند و بوي وصال را در گستره زمين منتشر مي‌سازند.

حضرت معصومه-  سلام الله عليهاـ يكي از بانوان با فضيلت و با شخصيت خاندان اهل بيت- عليهم السّلام- ميباشد. پدر بزرگوار او حضرت «موسي بن جعفر» امام هفتم شيعيان ميباشد. مادر گرامي حضرت معصومه «نجمه» مادر بزرگوار امام رضا ـ عليه السّلام ـ ميباشد. نجمه از بانوان با فضيلت و از اسوههاي تقوا و شرافت و از زنان كم نظير تاريخ بشراست. امام صادق(ع) به ولادت چنين بانويى بشارت داده بود، بنابراين پس از آنكه حضرت فاطمه معصومه(س) ديده به جهان گشود، آن روز براى حضرت نجمه(س) و حضرت رضا(ع) روز شادى و سرور وصف ناپذير و روز مهمى از ايام‌الله بود.

آن حضرت در مدينه در سال  173هجري  به دنيا آمد. حضرت فاطمه معصومه بعد از امام رضا ـ عليه السّلام ـ از ديگر فرزندان حضرت موسي بن جعفر ـ عليه السّلام ـ فاضلتر و داراي مقامي شامختر ميباشد. با گذشت ايام، حضرت معصومه ـ سلام الله عليها ـ دوران خردسالي را پشت سر گذاشت. در اين سالها محل رشد آن حضرت خانداني بود كه او را با دريايي از علم و معرفت رو به رو ساخت.. اين بانوي بزرگوار، از همان آغاز، در محيطي پرورش يافت كه پدر و مادر و فرزندان، همه به فضايل اخلاقي آراسته بودند. عبادت و زهد، پارسايي و تقوا، راستگويي و بردباري، استقامت در برابر ناملايمات، بخشندگي و پاكدامني و نيز ياد خدا، از صفات برجسته اين خاندان پاك سيرت و نيكو سرشت به شمار مي رفت. پدران اين خاندان، همه برگزيدگان و پيشوايان هدايت، گوهرهاي تابناك امامت و سكان داران كشتي انسانيت بودند. ديرى نپاييد كه در همان سنين كودكى، حضرت معصومه (س) مواجه با مصيبت شهادت پدر گرامى خود در حبس هارون و در شهر بغداد شدند، لذا از آن پس تحت مراقبت و تربيت برادر بزرگوارش على بن موسى الرضا(ع) بزرگ شدند. در سال ۲۰۰ هـجري قمري در پى اصرار و تهديد مأمون عباسى، سفر تبعيدگونه حضرت رضا(ع) به مرو انجام شد و آن حضرت بدون اينكه كسى از بستگان و اهل بيت خود را همراه ببرند راهى خراسان شدند. يك سال بعد از هجرت برادر، حضرت معصومه(س) به شوق ديدار برادر به همراه عده اى از برادران و برادرزاده ها به طرف خراسان حركت نمودند و در هر شهر و محلى از طرف مردم مورد استقبال واقع مى شدند. اينجا بود كه آن حضرت نيز همچون عمه بزرگوارشان حضرت زينب(س) پيام مظلوميت و غربت برادر گرامى شان را به مردم مؤمن و مسلمان مى رساندند و مخالفت خود و اهل بيت(ع) را با حكومت حيله گر بنى عباس اظهار مى فرمودند، بدين جهت تا كاروان حضرت به شهر ساوه رسيد، عده اى از مخالفين اهل بيت كه از پشتيبانى مامورين حكومت برخوردار بودند، سر راه را گرفتند و با همراهان حضرت وارد جنگ شدند. در نتيجه تقريبا همه مردان كاروان به شهادت رسيدند، حتى بنابر نقلى حضرت معصومه(س) را نيز مسموم نمودند. به هر حال يا بر اثر اندوه و غم زياد از اين ماتم و يا بر اثر مسموميت از زهر جفا، حضرت فاطمه بيمار شدند و چون ديگر امكان ادامه راه به طرف خراسان نبود قصد شهر قم را نموده و سؤال فرمودند: از اين شهر (ساوه) تا قم چند فرسخ راه است؟ جواب دادند، ده فرسخ. فرمود مرا به شهر قم ببريد، زيرا از پدرم شنيدم كه مى فرمود، شهر قم مركز شيعيان ما است. بزرگان شهر قم وقتى از اين خبر مسرت بخش مطلع شدند به استقبال آن حضرت شتافتند، در حالى كه «موسى بن خزرج» بزرگ خاندان اشعرى زمام ناقه آن حضرت را به دوش مى كشيد و  جمع كثيرى از مردم پياده و سواره گرداگرد كجاوه حضرت در حركت بودند، حدودا روز ۲۳ ربيع الاول سال ۲۰۱ هـجري حضرت  معصومه(س)وارد شهر مقدس قم شدند.آن بزرگوار به مدت ۱۷ روز در اين شهر در محلى كه امروز «ميدان مير» ناميده مى شود، زندگى كردند و در اين مدت مشغول عبادت و راز و نياز با پروردگار متعال بودند.هم اكنون محل عبادت آن حضرت حجره اى است در مدرسه بيت النور كه محل ارادتمندان آن حضرت است.سرانجام آن بزرگوار يادگار اهل بيت(ع) در روز دهم ماه ربيع الثانى سال ۲۰۱ هـجري قمري پيش از آنكه ديدگان مباركش به ديدار برادر بزرگوارش روشن شود، در ديار غربت و با اندوه فراوان ديده از جهان فروبست و شيعيان را در ماتم خود به سوگ نشاند. مردم قم با تجليل فراوان پيكر پاكش را به سوى محلى به نام «باغ بابلان» كه قبرستان خانوادگى «اشعريون» بود، تشييع نمودند. پس از سال ها حضرت زينب(س) دختر امام جواد(ع) اولين گنبد را بر فراز قبر شريف عمه بزرگوارش بنا كرد و بدين سان تربت پاك آن بانوى بزرگوار اسلام، قبله گاه قلوب ارادتمندان به اهل بيت(ع) و دارالشفاى دل سوختگان عاشق ولايت و امامت شد.

 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
بيشتر
نسخه قابل چاپ