بنر سایت
 
  • ارسال به دوستان
  • چاپ
نام ارسال کننده :  
ایمیل ارسال کننده:
نام دریافت کننده :
ایمیل دریافت کننده :  
موضوع ایمیل :
کد تصویری :
 
 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
1396/7/25 سه‌شنبه
تاریخ با وقار

هو‌الحیّ

سلام محمد عزیز، شاعر خوب؛
چقدر سلول‌ها را غریبانه و با دقت قدم زدی، چقدر آجرها را به تماشا نشستی که زبان سرخشان را دیدی. چه خوب دیدی اهریمن چگونه ضحاک را برآن داشت تا پدرش "مرداسِ" نیکوکار را در چاهی به حیاتی ابدی بیاندازد تا کاخ عدالت او را به قله نفس تبدیل کند و مار به دوش زندگی جوانانی پاک را به سُخره بگیرد و چه تلمیحی به جا از نابجایان طاغوتِ همیشه سرافکنده.
چه نگاه عمیقی که چشم دیدن توهین حق توحش به ملتی متمدن را نداشتی و طاقت ناحقی کاپیتولاسیون در قلم تو نبود، نه تنها تو که همه دیدند پیشرو این قافله، مردی بود بزرگ از قبیله عشق، خمینیِ(ره) تا ابد کبیر که تاب تماشای تمام زشت کاری‌های آنانی را نداشت که شرف و عزت خود را به پشیزی فروختند.
دست مریزاد، قلم‌ات پر رونق و اندیشه‌ات پر برکت.

سلول در سلول دنبال تو می‌گشتم                                     در لابه‌لای خاطراتم چرخ می‌خوردی
انگار آجرهای این زندان زبان دارند                                        با راز می‌گویند دل از عشق می‌بردی

خورشید راه خانه مهتاب را گم کرد                                       وقتی تو با زخم تنت پیکار می‌کردی
تا صبح در خود می‌تنیدی پیله غربت                                     پروانه بودی خواب را بیدار می‌کردی
 
در چشم شوم شهرِ شهرآشوب شورستان                            مهر و محبت واژه‌ای بیگانه می‌آمد
یادش به شرّ آن روزهای سخت تنهایی                                 بار تمام ظلم‌ها بر شانه می‌آمد

در سرزمین مهر، خورشید از نفس افتاد                                جالوت خود فرمانروای شوره‌زاران بود
راه نفس لحظه به لحظه تنگ‌تر می‌شد                                بختک به روی سینه شب زنده‌داران بود

در غار تاریک مخوف قتلگاه عشق                                       خفاشها با نور کم کم قهر می‌کردند
«نامردی» از فرسنگ‌ها در چشم‌ها می‌خورد                        در کام «مردی» با شکنجه زهر می‌کردند

آبادی کاخ یزیدان هر چه بالاتر                                            بیغوله‌های عزت ما بیشتر می‌شد
هر چه غزل کم بود اینجا در عوض هر روز                              ویرانه‌های حرمت ما بیشتر می‌شد

حق توحّش بود و حق ... نه! که ناحق بود                             این حقِ نا حق خود سوار گرده ما بود
جای هزاران رد انگشت پر از ظلمت                                     در چهره مظلوم سیلی خورده ما بود

«مرداس‌»ها اینجا به رقص مرگ می‌رفتند                             ای خانه‌های ظلم این ضحّاک‌ها ویران
مردانی از جنس بلور اینجا به خاک و خون                             که زنده باشد تا قیامت کشور ایران

تاریخ اینجا ایستاده با وقار خود                                           تاریخ اینجا راوی سرخ روایت‌هاست
کاشی به کاشی حاکی از حکم جوانمردی                           یادآور پروانگی‌ها و قداست‌هاست

 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
بيشتر
نسخه قابل چاپ