1396/1/20 يكشنبه
دلشوره های مادرانه

 


یک روز در کمیته مشترک، بازجوها دختر 14 ساله ام رضوانه را خیلی شکنجه دادند. صدای فریادهای «یا صاحب زمان» او در سرتاسر بند پیچیده بود. بعداز شکنجه، پیکر نیمه جان او را آوردند وسط راهرو انداختند. از دریچه کوچک در سلول دخترم را می دیدم و بی تابانه با تمام قدرت به در سلول مشت می کوبیدم.   
ناگهان صدای محزون آقای ربانی شیرازی را شنیدم که از سلول کناری مشغول به خواندن این آیه شریف شدند:   «واستعینوا بالصبر و الصلاه و انها لکبیره الا علی الخاشعین»(1)    
  با شنیدن این آیه آرام تر شدم.(2)



1-آیه 45 سوره بقره
2-خاطره ای از مرحومه مرضیه حدیدچی دباغ در کتاب آن روزهای نامهربان، صفحه146، انتشارات موزه عبرت ایران

عكس هاي مرتبط :
 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
بيشتر
نسخه قابل چاپ