1395/6/11 پنجشنبه
پاوِیک PAWAIK ( لهستان - ورشو)
زندان موزه

این زندان در قلب ورشو واقع شده و به نام پاوِیک از آن یاد می شود (نام آن از خیابان پاوِی، جایی که دروازه اصلی واقع شده بود، گرفته شده است). زندان موزه پاوِیک در سال 1965 توسط زندانیان سیاسی سابق تاسیس شد. این زندان در سال 1836-1830 بر اساس طراحی معمار هنریک مارکونی که اهل ورشو بود، ساخته شد.

 نقشه ثانویه (پس از انهدام توسط آلمانها) توسط هنرمندان و معمارانی از قبیل دکتر پروفسور رومالد گوت و مییِکزیسلا مولادا به طراحی رسید و طبق طراحی هایشان نسبت ارتفاع اصلی دیوارها 1/1 به 1/1 در نظر گرفته شده بود. ازسال 1863 این محبس، زندانی سیاسی با بخش های مجزای زنان و مردان بوده است. سطح کل زندان مستطیلی با مساحت 5/1 هکتار را شامل می شود.
این زندان با دیواری همراه با دو برج نگهبانی از طرف خیابان دیزلنا و یک برج از خیابان پاوی احاطه شده است.
ساختمان اصلی – که مربوط به بخش مردانه است دارای 150متر طول و 12 متر عرض، و در چهار طبقه ی زیرزمین، همکف، اول و دوم بود.
ساختمان بخش زنان به نام صربیا، در یک خانه دو طبقه است، که قبلاً  بیمارستان نظامی بوده. در این مجموعه ساختمان های دیگری نیز وجود دارد، از جمله انبارها، کارگاه ها، آشپزخانه، حمام، رختشور خانه، موتور خانه و انبار سیب زمینی.
ساختمان زندان بر روی فوندانسیون بخش های هفتم و هشتم این زندان که در 21 اوت 1944 توسط آلمانی ها منهدم شده بود، ساخته شد. میله ها، قفل و لولاها و همچنین اسنادی که از ویرانه های این انفجار بر جا مانده تنها مدارکی هستند که در موزه فعلی نگهداری می شوند. عنصر مهمی که از این انهدام برجای ماند و نشانه ای بر وجود چنین زندانی در ورشو است، تنها پایه های درب اصلی زندان بود که از کل این بنا به جای مانده.در حقیقت ورود به زندان در سال 1945 فقط از طریق این درب که در خیابان دیزلنا واقع است ممکن بود.


 مخوف ترین زندان در ورشو 
پاوِیک در طول دوره ی انقلاب سال های 1907-1905 اصلی ترین و مخوف ترین زندان سیاسی در کنار ارگ ورشو بود. از شدت مخوف بودن آن در این حد می توان گفت که فرار موفقیت آمیز 10 تن از زندانیانِ سازمان پی پی اِس از این زندان، همه را تحت تاثیر قرار داد.
در طول اشغال توسط آلمان ها، تا مارس 1940 زندان پاوِیک، توسط وزارت دادگستری دولت ژنرال اداره می شد. تا اینکه در مارس 1940 پاوِیک، تبدیل به زندانی تحقیقاتی شده بود که توسط پلیس مخفی و پلیس سرویس امنیتی و خدمات امنیتی منطقه ورشو اداره می شد (پلیس مخفی دولت-گشتاپو-). تخمین زده می شود که از 100.000 زندانی که در سال 1939 -1944 در این زندان نگهداری می شده اند، حدود 37000 نفر از آنها اعدام یا در طی جلسات بازجویی کشته شدند و یا در بیمارستان زندان درگذشتند.اوایل یعنی در محدوده زمانی دسامبر 1939 تا ژوئیه 1941، اعدامها عموماً در دانشگاه  صورت می گرفته، (در پیرامونی از جنگل کامپیونز و در نزدیکی روستای پالمیری)
اما در سال های بعد از آن مکان اعدام به مناطق مختلفی تغییر موقعیت داد. پس از سرکوب شورش در محله یهودی نشین، زندانیان در خیابان های همجوار آن محله(دی زیلنا، گِسیا، زامِنهوفا، نووُلیپکی) به ضرب گلوله کشته شدند. از اکتبر سال 1942 اعدامها در ملاء عام  و در خیابان برگزار می شده است. اسامی افراد کشته شده در اعلامیه هایی قرار داده می شد و یا از طریق بلندگو به تمامی افرادی که در آنجا حضور داشتند، اعلام می شد.

عناصر مهم زندان
عناصر مهمی که سمبل این زندان را تشکیل می دهند از قرار زیر است:
• تنها یک پایه در عنصر اصلی دروازه ی ورودی این زندان را تشکیل می دهد.
• یادبودی از درخت پاوِیک (کپیه ای قهوه ای رنگ از نارون معروف زندان.)
• دیوار بتنی اطراف موزه.
• کنده کاری هایی نمادین که توسط استادان « تادوز لودیانی «و« استانیسلاو اسلونینا» ایجاد شده اند.
• حیاط زندان که مزین به بنای یاد بودی است که توسط « زوفیا پوسیسلاسکا» طراحی شده است.
در حیاط بازسازی شده زندان نیز بعضی قسمت ها بطور خاص علامت گذاری شده اند:
 راهروی زیرزمینی به سمت سردخانه زندان (احتمالاً مختص افرادی بوده که در زیر شکنجه یا اعدام کشته می شدند.)
 جایی در حیاط زندان که انباشته از شن ها و خاکسترهای داغ بوده و زندانیان مجبور به سینه خیز رفتن روی آنها می شدند.
چندین کتاب پیرامون زندان موزه پاویک منتشر شده که مطالب قابل توجهی در آن است. ضمن اشاره به این کتب قسمت های منتخب آن را به شرح زیر آورده شده است.

نگاه زندانی
بخش « اشغال توسط آلمانی ها»-مایکل گاولاک-پاویک 1941
شوک بزرگی که برای افراد ساکن در ورشو اتفاق افتاد ، جنایت دسته جمعی در پاوِیک بود که در ماه مه 1943 رخ داد. نشانه ها و یادگاری های آن اتفاق را می توان در دست نوشته های به جا مانده بر روی دیوارخانه ها و پیاده روها مشاهده کرد: «ما انتقام پاوِیک را می گیریم».
طبق این واقعه هزاران نفر از مردم بعد از حملات و یورش های  خیابانی به پاوِیک آورده شده بودند. هدف از اجرای اعدام در خیابان، برای ایجاد رعب و وحشت در بین مردم و جلوگیری از جنبش های دسته جمعی آنها بود. بدین منظور از 16 اکتبر 1943 تا 12 فوریه 1944، اعدام ها هر روز یا چند روز یک بار در ملاء عام انجام می شد.

داستان های زندان
مایکل گاولاک- پاوِیک 1942
حدود 60،000 زندانی به اردوگاه های کار اجباری تبعید شدند، عمدتاً به زندان ها و اردوگاه هایی نظیر:
آشویتس برکناو، راوِن براک، گروس روزن، مایدانک، اشتاتهاف، زاکسنهاوزن و همچنین به اردوگاه های کار اجباری در تربلینکا و بوخنوالت. شایان ذکر است که بعضی از زندانیان پاوِیک طعم تلخ رجعت به اردوگاه هایی چون  ماتسون گوزن، فلوسنبرگ و برگن بلزن را نیز چشیده اند.تعاملات و ارتباطات بین زندانیان در پاوِیک بر اساس دو شبکه داخلی و خارجی بود که توسط خودِ زندانیان ساخته شده بود بر این اساس    می توان گفت، توطئه نقش بسیار مهمی را در زندان پاوِیک بازی می کرد. یکی از نتایج آن را می توان به پیروزی لهستان در سال 1939 اشاره کرد که نقشه این پیروزی در زندان ریخته شده بود. پس از آن تشکیل انجمن مبارزه مسلحانه بود. و با پایان سال 1942 یک هیئت دولت تاسیس شد.
تماس با بیرون از زندان، با همکاری کارمندان زندان، پزشکان و زندانیان مشغول به کار در کارگاه ها ادامه پیدا می کرد و ممکن بود.
به عنوان مثال یک نمونه از فعالیت های انجام شده  در زندان دلیلی است بر روحیه استقلال طلبی زندانیان پاوِیک می توان به اقدامی نجات بخش که در تاریخ 26 مارس 1943 اتفاق افتاد، اشاره کرد. طی این اقدام جاون بیتنار ملقب به رودی ( فرمانده نیرو های جنوبی) از خطر مرگ نجات پیدا کرد.
عملیات این نجات توسط درجات خاکستری لهستانی انجام شد.
این درجات، دیگر زندانیان را در حین انتقالشان از منطقه گشتاپوسیت در آل شوچا به زندان پاوِیک نیز نجات دادند.مهمترین یورش انقلابیون این دوره در تاریخ 1 فوریه 1944 توسط نیروی ارتش بخش پگاز علیه فرمانده نیروهای اس اس و ژنرال پلیس منطقه ورشو، فرانتس کوتچرا، (مسئول اعدام های دسته جمعی در ملاء عام) صورت گرفت.

انتقال شبانه
چادویگا تِرِشنِکو-پاویک_صربیا_1941
آلمانی ها شروع به تعطیل زندان در ماه ژوئیه 1944 کردند. طبق این سیاست ، آخرین انتقال زندانیان به زندان ها و تخلیه کامل زندان پاوِیک در جولای 1944 با فرستادن 1400 مرد زندانی به اردوگاه های کار اجباری گراس روزِن و انتقال 400 زن زندانی به راوسنبراک، توسط آلمانی ها به پایان رسید و فقط تعداد کمی از مردان موفق به فرار شدند و از این اردوگاه جان سالم به در بردند.از کشتار این زندانیان تصویری بصورت مخفیانه و از پنجره قطاری در حال حرکت،در حالی گرفته شده است که 27 زندانی پاویک در خیابان لزنو درست در مقابل دادگاه در تاریخ 11 فوریه 1944 به دار آویخته شده بودند.

عكس هاي مرتبط :
 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
بيشتر
نسخه قابل چاپ