شعر
1396/11/12 پنجشنبه
اعتلای ایران

و به نام او که جز او نامی نیست

امیدمان هست که آقای امید امیدزاده، دوست عزیز شاعرمان با صراحت قلم دوباره و دوباره برای ما شعر و ترانه بفرستید تا از بار مضامین او متنعم شویم و مردم عزیز میهنمان بدانند چه ظلمی رفت بر سرشان از دست این پدر و پسر پهلوی، تا همه قدر عافیت را بدانیم.

با درود و دعا

عجب دردی پیچیده تو وجودت                               عجب وهمی طنین‌اندازه اینجا
چه هولی داره سلولاای وحشت                            سکوتش ماتم پروازه اینجا

یه سینه درد و حرف و غصه داره                            در و دیوار می‌ناله شب و روز
از اون ظلمی که اینجا دیده موزه                            هنوزم ناخوش احواله شب و روز

بگریه چشم بابای جوونا                                       بمیره مادر اون دخترا که...
برادرها بسوزن از غیوری                                      براشون نذر کردن خواهرا که...

چه خون‌هایی که پای سرو ایران                            زمین ریخت از گلوی عاشقانش
خلیج فارس و اروند رود و کارون                              شده آب وضوی عاشقانش

برای اعتلای نام ایران                                          نشسته ردّ خون در صورت ماه
چه جونهای عزیزی شد فدا تا                               بشینه روی پرچم اسم الله

بیا کاری کنیم این عشق و مستی                         نشه کم‌رنگ تو دلهای مردم
مراقب باش تا اینجا دوباره                                    نشه نخجیر قاتلهای مردم

ببین آزادی این خاک سرخُ                                    نشد امنیتش آسون فراهم
بیا فردای ایرانو بسازیم                                        نذاریم اون روزا برگرده بازم

امید امید زاده

تمامی حقوق برای موزه عبرت ایران محفوظ می باشد .

www.ebratmuseum.ir