شعر
1396/11/5 پنجشنبه
یادش به خیر دهه فجر، چه قدر خاطره داشتیم با ماه بهمن

به نام هستی آفرین

از یادم نمیره همیشه تو مدرسه - زنگ انقلاب - با بچه‌ها جمع می‌شدیم، تئاتر و سرود و نمایش و یه عالمه کارای انقلابی انجام می‌دادیم.
اون موقع‌ها امام(ره) هنوز بود، خدا رحمتش کنه، همه زندگیم رو مدیون این مرد بزرگم.
به یاد اون روز دست به قلم شدم و غزلی رو گفتم البته تو حال و هوای موزه عبرت ایران تقدیم به همه سلحشوران مبارزی که تو این زندان خاطره‌ها دارن.

با درود و دعا
عظیمی


های هوها می‌رسد بهمن دوباره نم نمک                      می‌رسد از پشت دی، ِآواز بهمن کم‌کمک
باز از ره می‌رسد شیرین‌تر از شهد و شکر                     گر چه می‌پاشد به زخم خاطرات من نمک
می‌رسد ماهی که سرما را به گرما بسپرد                    می‌کِشد خورشید انگار از پس کوهی سرک
کنج این زندانِ حالا موزه عبرت شده                             ماه بهمن می‌رسد با خاطرات مشترک
این مدورهای دوار تهی از عاطفه                                 می‌کِشد با نرده‌های آهنین سر به فلک
باز هم میدان عشق و باز هم میدان مشق                    مشقِ تند «مرگ بر شاه» و دم چوب و فلک
از نگاه ترکه و تیر و شکنجه، بارها                                در سفال پیکر مهتاب افتاده ترک
امنیت از مادر بهمن، در ایران زاده شد                           «هر چه پیش آید خوش آید» باز الله معک

 

تمامی حقوق برای موزه عبرت ایران محفوظ می باشد .

www.ebratmuseum.ir